Eid moebarak

Vrijdag 22 mei 2020 Het exitplan van de corona-opsluiting, de tijd waar afstand de nieuwe solidariteit werd, wordt volop uitgerold. De ministerraad heeft net beslist dat kinderen weer samen mogen spelen, scholen weer open mogen en zomerkampen kunnen doorgaan. Er deurbel gaat, het is de overbuurman. Hij heeft een pakketje, gewikkeld in een plastic zak... Lees verder →

Ze zingt

ze zwijgt nooit, ze zingt als hij buldert, dan brult zij als hij slaapt, zingt ze haar wiegelied ik loop langs haar flank hij hamert me in het gezicht oorverdovend overstemt hij haar gezang ik keer weer om, loop langs haar zijde vertrap mijn eigen spoor hij dekt me in de rug dan zingt ze... Lees verder →

Adieu

Raphael, je was mijn vlucht, mijn rebound, mijn engel Bij jou mocht ik schuilen als ik het leven wilde doorgronden Je bood me een dak onder de sterrenhemel Beschutting onder je vleugels tijdens koude avonden Vanuit jouw bed hoorde ik 's nachts de regen roffelen ‘s Ochtends de vogels kwetteren Hitsige paarden hinniken Liederen klinken... Lees verder →

Vervel

Het kriebelt in je hals Jeukt aan je arm Tintelt op je lippen Je weet Iets is voorgoed veranderd * Je bent verveld Nieuwe huid als een spons Zuigt alles diep naar binnen Slorpt gulzig op Eén kneep volstaat Het sijpelt eruit Verbergen lukt niet meer * Je hebt de laag afgelegd Waardoor je kon... Lees verder →

Connection

(English translation of the original text Verbinding) For years I have been coming to this hairdresser’s saloon. This is where I discovered I had curly hair, but that’s a story for another time. I love all the things that have not changed in here, in those twenty-seven years. Back then our office was located here,... Lees verder →

Verbinding

Al jaren kom ik in dit kapsalon. Hier zijn mijn krullen ontdekt, maar dat is een ander verhaal.  Ik hou van al wat er in die zevenentwintig jaar niet veranderd is. Toen was hier ons kantoor gevestigd, het kloppend hart van ons internationaal vrijwilligerswerk. Mijn wereld is hier open gegaan. Bij elk kappersbezoek hoop ik... Lees verder →

Onder de torens

Zodra de deuren met een zucht openschuiven, valt de massa als een reeks dominostenen op het perron uiteen. Het meisje met de koffer wacht haar beurt af en kijkt met grote ogen naar de stroom ongeduldige pendelaars. Sinds ze zich in Gare du Nord door de roltrap naar beneden liet voeren, was ze overspoeld door... Lees verder →

Dorpsplein

Je kent het beeld vast wel, als je vanuit Antwerpen op de trein Brussel-Noord binnenrijdt. De oude fabrieken met elegante letters, vintage en hip. Dan de huizen met achterbouw en koterij, de ramen met floddergordijn, sanseveria’s en een poging tot orchidee. Nog voor je aan de vitrines komt, waar mannen drentelen langs de glaspartijen en... Lees verder →

Daar lig je

Daar lig je op straat. In zwart leer, met namaakbonten kraag. Je viel. Alleen. Je bent voorgoed je maatje kwijt. Want wie wil voor je stoppen? Wie zou zich bukken en je in veiligheid brengen? Wedden dat je onder het rubber van een autowiel belandt. Straks zal je pas gemist worden. Als een hand in... Lees verder →

Oud Verdriet

Het kan je overkomen, zomaar ineens. Je voelt ze nabij, maar ze tonen zich niet Ze prikken en drukken achter je ogenZe willen overlopen maar houden zich in. Er borrelt oud verdriet opVanuit je bolle buik, stuwt het naar je borst, langs je hals tot in je keel. Daar wordt het vastgehouden door een krop... Lees verder →

Blog op WordPress.com.

Omhoog ↑